خطر در كمين زاگرس

خطر در كمين زاگرس

اولين بار بود كه از مشهد به سمت مرزهای شرقي می رفتم، ساعت 12نيمه شب بود پس از عبور از منطقه ی كوهستانی مرزداران(مزداوند) در تاريكی شب متوجه ی تپه های شنی كوچكی در اطراف جاده شدم، هوا تاريك بود و بوی سپندهای تازه گل داده ی دشت سرخس در اتوبوس پيچيده بود كه هر ازگاهی با وزش باد ملايم بيابان بوی گاز هم احساس مي كرديم.

پس از مدتی ماندن در سرخس براه افتادم كه به مشهد برگردم، بيش از يك ساعت با اتوبوس در راه بوديم كه بوی گاز مرا متوجه رسيدن به منطقه ی گنبدلی كرد از شيشه ی كناري بيرون را نگاه كردم جز بيابانی خشك و بی آب و علف چيزي نديدم باد بوته های خشك سپندهای بيابان را با خود مي برد، چشمم به تپه های شنی افتاد كه اينبار بر خلاف زمان رفتن به سرخس در روشنايی ظهر دوم شهريور به خوبی پيدا بود افرادی را در كنار تپه ها ديدم بيشتر دقت كردم، بله آنها تپه نبودند!!! بلكه خانه های مردم دوست داشتنی گنبدلی سرخس بودند كه روستايشان در مسير وزش بادهای دشت سرخس قرار داشت ولي من در شب به علت به ظاهر قطع برق در شب آنها را به صورت تپه ديده بودم، خانه هايی كه می شد به راحتی از بالای شنها به پشت بام آنها رسيد.

 سال 1380ازمردم سرخس شنيده بودم كه در سه چهار سال اخير شن ها مهمان كوچه پس كوچه های بيشتر نقاط آن منطقه شده است، در زمستان90 با بارش كم در نيمه ی جنوبی زاگرس و بادهای پر غبار اسفند ماه در غرب و جنوب كشور ياد حرفها و درد و دل مردم شيرين زبان سرخس افتادم.

نگران زاگرس شدم!خشكی درياچه ی اروميه نابودی جنگلهای كهن بلوط در زاگرس به بهانه های مختلف آيا مارا بيش از پيش ميزبان ريز گردها و صد البته شن های حريص بيابان خواهد كرد؟

دقيقترين تقويم دنيا

سال خورشيدی- دقيقترين تقويم دنيا

مردم در نقاط مختلف دنيا هر كدام به رسم و آيين خود روزی معين را آغاز سال نو خود می دانند و با برپايي مراسم و جشنهای خاص به استقبال سال جديد می روند.

سال نو همانطور كه از اسمش پيداست نو شدن و زنده شدن را به ارمغان مي آورد، اما در ميان همه ي تقويمها تنها تقويمي كه نو شدن و زنده شدن را به شكل واقعی به همه تقديم مي كند، تقويم سال خورشيدی(شمسی) است، تقويمي كه آغازش فصل زنده شدن طبيعت و شروع دوباره ی كشت و كار و زراعت است .

سال خورشيدی برابر با يك دور كامل زمين به دور خورشيد است كه سيصدو شصت و پنج روز و پنج ساعت و ....  طول می كشد. سه سال، سيصد و شصت و پنج و يك سال، سيصد و شصت و شش روز (سال كبيسه) است. علت سال كبيسه جمع همان (پنج ساعت و ...) است كه اضافه بر همان سيصدو پنجاه و پنج روز سال است، ايرانيان با جمع اين ساعات ياد شده در چهار سال كه یک شبانه روز می شود، يك روز به چهارمين سال اضافه كردند تا سال دقيقاً در ابتدای بهار شروع و در پايان زمستان به اتمام برسد.

بر هيچ كس پوشيده نيست كه ایرانیان در هزاران سال پيش، مدت زمان دقيق گردش كامل زمين به دور خورشيد را در دوران بدون تكنولوژی به دست آوردند. امروزه پس از گذشت هزاران سال، دانشمندان در سراسر دنيا با پيشرفته ترين علوم، فنون و دستگاههایی با دقت خارق العاده به اين اكتشاف بی نظير ايرانيان اعتراف می كنند.